بسم الله الرحمن الرحیم

"تنیده در هم"

atashearam — Sat, 21 Mar 2009 03:43:18 GMT

چو تار و پود قالی

- تنیده در هم -

تو استوار باش،

من نقش میزنم

تو تکیه گاه باش،

من هنر می آفرینم

تو کوه باش،

من چو رود

از تو جاری می شوم...

**************************************

پ ن۱ : چه تضاد رنگی داره تابلوی شخصیت تو! چه طوری میتونی اون همه شور رو پشت این لبخند های صبور پنهان کنی؟ هر چی من پر سر و صدا و سطحی ام، تو عمیق و آرومی... دوست داشتم زیباترین نوشته م رو، برای تو بنویسم، اما دیگه مثل قدیم ها اینجا رو دوست ندارم رفیق، چون تو دوستش نداری. شاید زیباترین رو جایی دیگه و زمانی دیگه...

پ ن ۲: به خاطر همسرم، که اینجا رو دوست نداره، عطش برای همیشه تعطیل.

پ ن آخر: سلام ای طلوع صحرگاه رفتن...

کرم نوشت.

atashearam — Sat, 14 Mar 2009 19:57:18 GMT

نمیدانی چقدر سخت است! یک بار خودت را جای من گذاشته ای؟ اصلا میدانی کرم خاکی بودن چه طعمی دارد؟ نه! میدانی؟

گله ای نیست. نبود. نه از ابتدا، نه بعدتر هایش. اما چه بگویم از غصه هایم؟ کرم خاکی بی دست و پا و ضعیف بودن کم م نبود؟ که زندان پیله را هم به عذابم افزودی؟ آن هم زندان خود ساخته! تا به حال از خودت رودست خورده ای؟ نه! خورده ای؟ نخورده ای دیگر. اگر خورده بودی به من نمیگفتی که خودم را زندانی کنم، آنهم در زندانی ساخته ی خودم...

وای که چه به روزم آورد این فضای تنگ. تازه! از وقتی که در اینجا اسیر شده ام، زوائدی بر پشتم جوانه زده که عذاب الیم م را صد چندان کرده. نمیدانم این دیگر چه بیماری ای است! آن هم در این جای تنگ. روز به روز هم بزرگ و بزرگ تر میشوند.

راستش اصلا قصد گله گذاری نداشتم. اما اینکه امشب یک باره آمدی و میگوئی پیله ات را پاره کن و بیرون بیا، آتش فشان صبور دلم را بی تاب کرد! من به اینجا عادت کرده ام! اصلا از اینجا خوشم آمده. از محیط بیرون میترسم. اینجا در امانم چون کسی کاری به کارم ندارد، چون نمیتواند داشته باشد. من هم کاری به کارشان ندارم! اصلا بیرون بیایم که چه؟ که مثلا... اسمش چه بود؟ آها! پروانه شده ام؟ چه تضمینی هست که پروانه بودن، که هیچ شناخت و تجربه ای از دنیایش ندارم چیز ترسناکی نباشد؟ ها؟ چه تضمینی؟...

گناه من...

atashearam — Sun, 08 Mar 2009 17:48:18 GMT

روزی که نقاب افکندی

تا ابد

از دست رفتم

همین بهانه

نابینایی ام را بس...

طلوع

atashearam — Thu, 05 Mar 2009 19:14:18 GMT

تو

همیشه آخرینی

آخرین ِ خواسته شده.

خسته ام...

بیا و بر هم بزن

این نظم رسوا را!

الحیّ. القیّوم.

atashearam — Sun, 22 Feb 2009 21:08:18 GMT

دروغ. خوابی بی رویا. و انفعال.

نگاهش را میشنوی؟ بیداری تو را میطلبد! بیداری تو را از عدم تطبیق. تطبیق هست ها و باید ها.

دیرزمانیست که بایدهایم با هست ها نمیسازند. هست هایی نبایدی. و بایدهایی نیست.

انتخاب تو کیست؟ مجبور؟ یا سازنده؟ منفعل؟ یا ویرانگر؟ ویرانگری برای نوزایی...

چشمهای مرا به ارث برده. چشمان سیاه مرا. میبینی اش؟ بسیار تقلا کرد تا به سلامت از آن تاریکی...

من خلق شدم، که منفعل نباشم. همین!

و تو خلق شدی، تا مرا بشورانی... علیه انفعال... علیه گندیدگی...

داشت یادم میرفت! او نیز خلق شد. تا سرعت بخشد، ترقی مرا. که ترس از درنده خویی، بهترین راه است برای بالا رفتن سرعت دویدن. و آتش، بهترین وسیله برای ساختن و پرداختن ِ سخت ها.

و آموختن این، سخت ترین است: «بایدی بودن هست ها.»

...که با این قدرت، چه ها که نمی توان کرد!

چشم ها، دست ها.

atashearam — Sun, 15 Feb 2009 17:00:18 GMT

تازگی ها، عاشق نگفتن شده ام. ننوشتن. سکوت. چرا؟ نمیدانم.

شاید چون نمیفهمند. و با وقاحت نقش بازی میکنند، نقش کسی را که فهمیده! اما، با پرگویی هاشان، رسوا خواهند شد. به زودی. که آن که فهمید، سکوت میکند و فرو میرود تا بهتر ببیند، آنچه را که یافته. یا دست بالا، آوایی، کلمه ای... اما آن کس که نفهمید، حرف می زند، حرف می زند، و باز هم حرف می زند، تا بپوشاند، با پرگویی، کم فهمی اش را.

با او، با کلمات حرف میزنم. کلمه ای من، کلمه ای او. پرگویی هامان، جمله هایی چهار کلمه ای ست. چون من نسخه ای از خودش هستم. در همه چیز. نسخه ای مینیاتوری. و گاهی حتی با نگاهی، جمله ها سرازیر میشوند.

تازگی ها فقط نگاه میکنم. به دست ها. و با دست ها دوست می شوم. و از دست ها میشناسم. و اگر توانی بود، به چشم ها، چشم هایی که دروغ نمیگویند! هرگز. دستهایی که آلوده اند، به کَرده ها، و چشمانی که نگران اند از بازخورد دست ها. و دست هایی که آراسته اند به کَرده ها، و چشمانی که شاد اند از بازخورد دست ها، از دست آوردها!

و دست ها کتاب اند. کتاب هایی گویا. از کرده ها. از نکرده ها. و کلمات آسمان، طنینی ژرف در جانم می افکند. «ما امانت دارانیم. و آنچه انجام داده ای به تو باز گردانده خواهد شد. دست هایت. خودت. بی کاستی. »

****************************************

پ ن :هرچند چندان پیچیده نیست اما، برای فهمیدن ننوشتم. چرا که توبیخ شدم. به خاطر در دست رس گذاشتن روح. گله نکنید. و برداشت های دم ِ دستی نیز هم.

دیو چو بیرون رود!

atashearam — Fri, 06 Feb 2009 14:22:18 GMT

او وحشی بود!

توحشی از آن نوع که در جنگل ها حکم فرماست

وحشی بود، چون از همه وحشت داشت،

و از همه وحشت داشت، چون ضعیف بود، بسیار ضعیف!

و چه خوب دریافته بود

که ضعیف است

و این وحشتناک است

و باید وحشی بود وگرنه نابود خواهد شد...

البته همه را درست دریافته بود،

جز آخری را

که ضعیف، ضعیف است، چه وحشی باشد، چه نه...

***************************************

پ . ن ۱ : اول این نوشته در ذهن من، آخر ِ پستِ آخر رها بود. و چقدر عجیبه، رابطه ی دیوهای نفرین شده ی دور از ملکوت، با وحشت و توحش...

تکراری ها !

atashearam — Tue, 27 Jan 2009 19:08:18 GMT

« برای مردی که حق حیات دارد بر من ! »

شب بود که او آمد

و چون دید

همه دست روی دست نهاده اند

فرادی قیام کرد و تکبیر گفت ...

اما فرد داریم تا فرد

او یک تن بود ، اما یک تن ، به بزرگی دریا !

دریا اگر یکی هم باشد

هزار ها را در خود غرق خواهد کرد ...

وقتی که می رفت

به همت او ،

روز شده بود !

***

« جزئی از یک کل »

نهال کوچک

هر بار که زمستان می شد ، می افسرد

با اینکه می دانست

قانون چهار فصل را ،

رویشی از پس ریزش !

***

« رجعت »

وقتی که ساده ، اما حکیمانه گفتی :

النظافة من الایمان

به تو خندیدم !

و کهنه و پوسیده خواندمت .

اما آنگاه که آلودگی ها

زایشگاه هزاران مرض ناشناخته شد

و رشته های حیات

یکی یکی

از هم گسست

زیان دیده ایمان آوردم

به تو

و اندیشه ی معصومت !

************************************

پ ن : اینها بعضی از نوشته های قدیمی عطشه ، قبل از اینکه عطش یک بار حذف بشه . مدتی با نوشته های تکراری به روز خواهم کرد .

به خودم !

atashearam — Sun, 25 Jan 2009 17:28:18 GMT

نگاه می کنم .. به چشم ها .. اشک ها .. لب ها .. لبخندها .. دست ها .. دست آویز ها .. چقدر گنگ .. گیج .. چقدر قشنگ گفته شکسپیر که « زندگی قصه‌ای است که توسط ابلهی روایت می‌شود، سرشار از خشم و هیاهو ولی پوچ »* .. چقدر اینجا ، تو زندگی ما مرده ها ، همه چیز الکیه .

راستی ! میدونستی امروز روز تولدشه ؟ دیروز هم روز تولد اش بود ! فردا هم .. او که مثل ما نیست ، که یه بار به دنیا میایم و بعد تا آخر خط فقط هی میمیریم . او هر روز به دنیا میاد .. تازه ! من یکی رو میشناسم که هر لحظه ، با هر نفس .. میدونی چرا ؟ آخه غرق تو دریای « حیّ » شده ، بره همینه که دائم چراغ های بیشتری تو ریسه ی زندگیش روشن میشه .. مثل ماهی ، غرق در لجّه ی بحر احدیّت ..

لنگ ظهره ! نصف روز رفت ! تو هنوز خوابی ؟ .. تا کی می خوای به این لالایی دوزخی گوش بسپری ؟ نه فقط لالایی ، که هوایی که تنفس میکنی و آبی که مینوشی و غذایی که میخوری .. نوش جان ! .. راستی ! میدونی آخرین ورژن پیش غذای دوزخی که شیاطین سرو میکنن چیه ؟ .. اد کردن آی دی نامحرم تو لیست مسنجر . آخ که چه اشتها آوریه این لامصّب . بعدش میشه نشست و یه دل سیر عفونت میل کرد ! .. خودت رو بالا نیاوردی ؟ جدّا که روحیه و اعتماد به نفس ات ستودنیه ! ..

راه نمی رفت ، شناور میشد ! نمیخندید ، می شکفت و میدرخشید ! حرف نمی زد ، بین حق و باطل مرز می کشید ! محبت نمی کرد ، می بارید ! .. جِرم نداشت ! سایه ای هم نداشت ! جسم ، همجنس روح .. چون یه چیز اش با همه فرق داشت ، همه چیز اش ، با همه فرق داشت . بر عکس دیگران که به ده ها نفر باید جواب پس میدادن ، طرف حساب او فقط یه نفر بود . بر خلاف دیگران که ده ها خدا داشتند ، خدایانی که همیشه تقاضاهای بعضی شون با هم متقاطع بود و به همین خاطر موفق نمیشدن همه رو همزمان راضی نگه دارن و گیج میشدن و دائم خسته بودن از حل نشدن معادله ی چند مجهولی زندگی ، او فقط یه خدا داشت .. خدایی به وسعت همه ! خدایی که سررشته ی همه ی دلها در دستش بود .. به خاطر همین با اینکه فقط برای یه نفر کار می کرد ، همیشه ، همه دوست اش داشتند .. حالا تو بگو ! هل یستویان مثلا ؟ الحمد لله ! بل اکثرهم لا یعلمون** ...

**********************************************

* نمایشنامه ی مکبث

** الزّمر / ۲۹

پ ن : پر حرف شدم ! ببخشید ..

به دوست ترین دوست ( سوم )

atashearam — Sun, 11 Jan 2009 19:50:18 GMT

تو میدانستی ! میدانستی که من ، حرمت سکوت را نخواهم شکست ! و شکستی ، شکستنی ترین مخلوق ات را .. نمیدانم مهیای چه چیز میکنی مرا ؟ کدام میدان ؟ که برای اش اینگونه باید سخت شد .. اما محو را چه به این حرفها ؟ محو تو را ؟ ..

آهای ! بشنوید .. این تمام من است ! دخترکی احساساتی ، که هرگز نفهمید کجای دل اش مال کیست .. که هرگز از پس خود اش برنیامد .. اما شکر ، که آنچه دستمایه ی عذاب الیم ام بود ، تنها امیدم برای زنده ماندن هم اوست .. که محبت شوق را و شوق مقاومت را آفرید .. لحظه به لحظه !

این شب ها ، مشق دل ام ، تنها نام تنهای توست . و خدا میداند که این درس چه سخت است ! نوشتن نام تو ، بی غلط ، بر ذره ذره ی این در و دیوار .. و صبر بر خویشتن و آن دیگری که اصرار دارد مرا بقبولاند که من است .. و اشتباه .. و جبران .. و اشتباه .. و جبران ..

روزگاری خدا پرست بودم .. خدایانی با تاریخ مصرف های متفاوت ! یکتاپرستی ناب ! روزی این .. روز دیگر آن .. اندکی بعد مشرک شدم .. برای خداهای تاریخ مصرف دار دل ام شریکی آوردم .. تو را .. گذشت .. و تو بزرگ شدی ، بزرگ تر از تمام رقبایت و دلفریب تر از تمام لیلا ها ! .. و امروز دل ام رو به کفر دارد .. کفر به هر آنچه جز لعل سیراب به خون تشنه ی تو .. لب تو ..

اما دیگر به تنگ آمده از خود ، آمدم .. آمدم تا این جام را به دست تو بسپارم تا وعده ات را عملی کنی و بشکنی اش .. و رهایم کنی از اسارت ِ این آزادی .. برای همیشه ..

****************************************

پ ن : مخاطب خاص دارد : تو رو خّدا اونجوری نگاهم نکن ! میبینی که این دخترک نفهم احساساتی ، داره همه ی تلاششو میکنه ! ..