« دوم » : صورتش را که برگرداند ٬ پسر گل را در مقابل صورتش گرفت . پشت گل با کمی فاصله ٬ چهره ی پسر بود با لبخندی شکفته و پشت صورت پسر نمای شهر بود و آدمهایش که میرفتند و می آمدند . و بعد از آن ٬ آسمان بود و افق . دختر همیشه همین طور نگاه می کرد . مرحله به مرحله پیش میرفت ٬ تا دوردست ها را می کاوید و اوج می گرفت ... . رویش را برگرداند و نیم رخش را در معرض تمام رخ پسر قرار داد . پسر دستش را پایین آورد و پرسید : « این بار هم ؟ » . این بار دختر رویش را کاملا برگرداند و پشتش را به پسر کرد . پسر با عصبانیت گفت : « می دانی چقدر دوستت دارم ! نمی دانی ؟ » دختر برگشت و با غضب مستقیم در چشمان پسر خیره شد . پسر هول شد ! نگاهش را به زمین انداخت و اشک در چشمانش حلقه زد . هیچ وقت تاب نگاه های مستقیم دختر را نداشت . همیشه حس می کرد نگاه های او تا اعماق تاریک روحش نفوذ می کند و مخفی ترین و پوشیده ترین بخش های آن را میبیند . نگاه دختر مثل سیل ٬ ویران کننده بود . البته تنها وقتی که عصبانی بود ٬ وگرنه زلال باران بود که بر جان پسر می بارید و آن را خرم می کرد . و گاهی نیز دریا ٬ هنگامی که به دوردست ها خیره می شد و به چیزی عمیق می اندیشد و پسر را در خود غرق می کرد . به هرحال آب بود و تجلی های متفاوت اش . قطره ای اشک از چشمان پسر فرو چکید . گفت : « می دانم ! حق داری ٬ من کوتوله ای فکری ام ٬ کوتوله ای شخصیتی ٬ چه کنم ؟ من همینم ... اما تو را دوست دارم ٬ بسیار بیشتر از خودم و هر آنچه در دنیاست ... » صدایش بوی غم میداد . دختر نگاهش را از روی او جمع کرد و به افق خیره شد ... این بار اشک در چشمان دختر حلقه زد .

« سوم » : « ببین ! من از اول هم گفتم که چیزی معلوم نیست و شاید این ازدواج اتفاق نیافته » .. پسر هق هق می کرد و به پهنای صورتش اشک می ریخت اما دختر سعی در بیان دلایل منطقی و مستدل داشت . « هنوز هم که اتفاقی نیافتاده ٬ ما از اول هم به اشتباه روی هم حساب باز کردیم  » پسر اما بی تاب بود ٬ مثل طفلی در فراق اسباب بازی محبوبش . « خدا رو شکر که به موقع فهمیدیم که انتخابِ اشتباه کردیم » .. دختر سعی می کرد تنهایی به جای هر دونفرشان بفهمد که اشتباه کرده اند و خلاء فهم پسر را هم با بیشتر فهمیدن خودش پر کند . اما پسر بیتاب بود و حاضر نبود سهم فهم خودش را به دختر ببخشد . « حالا دیگه بس کن . اَه اَه ! انقدر بدم میاد از مردهای ضعیف !  » پسر با خود اندیشید : « ضعیف ؟ ضعیف ؟ کدام مردی می تواند با این قدرت دوست بدارد ؟ این ضعف است ؟ » .. « ببین ! من میدونم تو منو خیلی دوست داری ٬ اما همه چیز که دوست داشتن نیست . عشق اگه تکیه گاه محکم نداشته باشه کهنه میشه و از بین میره . » حرفهای دختر منطقی بود اما پسر نمیفهمیدشان ٬ چون در وجود پسر مخاطبی برای منطق وجود نداشت . پسر سر تا پا خواستن بود و این یعنی کوررنگی روحی . « من که به خوانواده ام گفتم ٬ تو هم بگو که ما همه چیز رو تموم کردیم . برو دنبال زندگیت و منو فراموش کن » پسر اندیشید : « چه کار پیچیده ای ! زندگی من تویی ٬ چگونه در عین اینکه تو را فراموش کنم به دنبال تو بروم ؟ » دختر گفت  : « این آخرین حرف منه ٬ خدافظ » و از اتاق بیرون رفت ... پسر اتاق و بعد چارچوب در را دید که از دختر خالی شد و یکباره دنیا شد آن اتاق ٬ اتاقی که از زندگی خالی شد .