چو تار و پود قالی

   - تنیده در هم -

 تو استوار باش،

           من نقش میزنم

تو تکیه گاه باش،

       من هنر می آفرینم

تو کوه باش،

    من چو رود

        از تو جاری می شوم...

**************************************

پ ن۱ : چه تضاد رنگی داره تابلوی شخصیت تو! چه طوری میتونی اون همه شور رو پشت این لبخند های صبور پنهان کنی؟ هر چی من پر سر و صدا و سطحی ام، تو عمیق و آرومی... دوست داشتم زیباترین نوشته م رو، برای تو بنویسم، اما دیگه مثل قدیم ها اینجا رو دوست ندارم رفیق، چون تو دوستش نداری. شاید زیباترین رو جایی دیگه و زمانی دیگه...

پ ن ۲: به خاطر همسرم، که اینجا رو دوست نداره، عطش برای همیشه تعطیل.

پ ن آخر: سلام ای طلوع صحرگاه رفتن...